Nadzwyczajna kasta ludzi

Trudno o trafniejszą i bardziej zwięzłą diagnozę dzisiejszego skrajnie patologicznego stanu polskiej Temidy, jak słowa sędzi Ireny Kamińskiej, wypowiedziane 3.9.2016 na Nadzwyczajnym Kongresie Sędziów, która nazwała sędziów „nadzwyczajną kastą ludzi”.

Dla wyjaśnienia, kasta togrupa społeczna strzegąca swej tradycyjnej odrębności, pozycji społecznej, praw i przywilejów, niekiedy oparta na dziedzicznej przynależności członków, tworząca hierarchiczną strukturę społeczną, usankcjonowaną religijnie i prawnie»  (słownik j. polskiego PWN)

Tak powstała ta nadzwyczajna kasta – jak to opisała sama Pierwsza Prezes SN:

Rzeczpospolita, środa 6.8.2014             prawo.rp.pl          JAK ZOSTAŁAM PRAWNIKIEM…

 Byłam trochę kujonką

Prof. Małgorzata Gersdorf, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego

 

Podobno myślała pani o studiach w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego…

Prof. Małgorzata Gersdorf: Nie trwało to długo, ale w liceum rozważałam takie studia. Lubię pielęgnować rabatki, stąd taka myśl. A tak naprawdę zawsze chciałam być prawnikiem.

Dlaczego?

Na pewno ukształtowała mnie atmosfera domu rodzinnego. Mama była sędzią i zawsze mówiła, że to dla niej najukochańszy zawód. Tata był adwokatem i profesorem. 0 prawie ciągle mówiło się w domu. Bywały u nas takie tuzy jak Dubois, Garlicki, de Virion, Pietrzykowski. W sobotę grali w brydża, rozmawiali o prawie. W moich oczach byli geniuszami.

Czy to właśnie mama pokazała pani sąd?

Kiedy miałam pięć lat, postanowiła mi pokazać, gdzie pracuje. Zabrała mnie do dużej sali rozpraw, a ja spytałam: „gdzie Bozia?” To był jakiś 57- 58. rok, więc; była pewna konsternacja. Mama jednak jakoś wybrnęła z sytuacji, mówiąc, że to też mistyczne miejsce, bo tu się wymierza sprawiedliwość.

Wychowując się w takiej atmosferze, musiała pani pójść na prawo…

Nigdy tej decyzji nie żałowałam. Studia bardzo mi się podobały. Na egzaminy chodziłam zawsze z Hanną Gronkiewicz; jedna czarna, druga biała, uważałyśmy, że to dobry zestaw. Nigdy nie było wiadomo, kto ma egzaminować. A niektórzy wykładowcy rzeczywiście byli postrachem. Na przykład profesor Salwa, u którego pisałam później doktorat. Było nawet takie powiedzenie: jeden Salwa, trzy trupy. Kiedy okazało się, że to on egzaminuje, większość studentów uciekła. Zostałyśmy tylko my dwie. Wcześniej wzięłyśmy środki na uspokojenie, to nie był dobry pomysł. Ja miałam w pamięci tylko połowę kodeksu, próbowałam tę watę w mózgu jakoś odsunąć. Dostałyśmy czwórki z plusem. A przecież my, kujonki, starałyśmy się zawsze o piątki…

Kujonki?     Byłyśmy trochę kujonkami. Studia nie za bardzo absorbowały. WYSTARCZYŁO UCZYĆ SIĘ DWA MIESIĄCE W ROKU, RESZTĘ MOŻNA BYŁO PRZEZNACZYĆ NA ZABAWĘ.

Jak trafiła pani później właśnie do profesora Salwy?

Pracę magisterską pisałam u prof. Witolda Czachórskiego. Chciałam zostać w jego katedrze. No, ale profesor wolał pracować z mężczyznami. Parytetów wtedy nie było. Dlatego rozmawiałam też z prof. Salwą. Prawo pracy też częściowo opiera się na prawie cywilnym. Pracę z prof. Salwą wspominam bardzo dobrze. Był kojarzony z konkretną opcją, nigdy się nie wyparł swojej lewicowości. Ale nie zmuszał nas do przyjęcia jakichkolwiek poglądów. Miał powiedzenie: „każdy jest grabarzem swojego losu”, które wygłaszał przy każdej okazji, także przyjmując mnie do pracy.

Podczas pracy na Uniwersytecie Warszawskim działała też pani w „Solidarności”. Nie miała pani z tego powodu problemów?

Miałam pewną obawę, co prof. Salwa powie. Ale powiedział tylko: „Czy to nie przedwczesna decyzja, pani Małgosiu? Mamy przecież ZNP. Ale zrobi pani, jak pani uważa”. Wiedział, jakie mam pochodzenie i poglądy. Nie mieliśmy na naszym wydziale żadnych kłopotów w związku z przynależnością do „Solidarności”.

Nie ograniczyła się pani do uczelni, była radcą prawnym.

To wpływ mojego taty, który zawsze mówił, że pracę naukową trzeba łączyć z praktyką. Dlatego skończyłam  aplikację sądową, potem zdałam egzamin  radcowski.  Występowała pani jako pełnomocnik w głośnych procesach. M.in. w sprawie Tomasza Lisa z TVN. To nie była łatwa sprawa. Zakończyła się ugodą. Przyniosła mi dużo satysfakcji, ale i sporo stresów.

Jako sędzia trafiła pani od razu do Sądu Najwyższego. Jak wspomina pani początki?

Trochę musiało potrwać, zanim poczułam się gotowa do ferowania wyroków. Miałam chwile zwątpienia. Wydawało mi się, że mnie to przerasta. Ciągle pojawiały się nowe akta – taka taśma. Myślałam z przerażeniem, że nie jestem w stanie w

 

żaden sposób zakończyć swoich zadań. Mówiłam nawet prezesowi kierującemu Izbą Pracy, że chyba zrezygnuję. Skomentował, że jeszcze czegoś takiego nie było w historii SN.

 Ma Pani jeszcze dziś czas zajmować się rabatkami?

Tak, mój dom jest pełen kwiatów.                                       —rozmawiała Katarzyna Borowska

 

POLNISCHE  JUSTIZ !    To jest kwintesencja poziomu polskich sądów. Sędziowski primus inter parens – Pierwszy Prezez SN. Kujon to student, który uczy się tekstu na pamięć,  a nie ze zrozumieniem.  Kujon po egzaminie zapomina to, co wykuł na pamięć.  „Studia nie za bardzo absorbowały. WYSTARCZYŁO UCZYĆ SIĘ DWA MIESIĄCE W ROKU, RESZTĘ MOŻNA BYŁO PRZEZNACZYĆ NA ZABAWĘ.” 

 

Dlaczego mamy tak fatalny stan polskich sądów, pomimo trwających od 25 lat reform i olbrzymich nakładów inwestycyjnych na sądownictwo?  Zasada zwana brzytwą Ockhama zaleca poszukiwania najprostszych wyjaśnień sytuacji. Jeżeli pomimo dobrych narzędzi i materiałów majster budowlany od lat partaczy pracę, to zapewne mamy do czynienia z kiepskim majstrem. Tak samo jest z sądownictwem. Żadne zmiany nic nie dadzą, gdy nadal będziemy mieli do czynienia z partaczami w togach, którzy nie podlegają jakiejkolwiek realnej kontroli.

 

Dobry sędzia musi być człowiekiem inteligentnym, posiadającym doświadczenie życiowe, znającym i rozumiejącym prawo oraz ściśle przestrzegającym procedury.  Zamiast tego mamy fatalnych, często rażąco nieinteligentnych sędziów, łamiących dowolnie prawo, procedurę. Ale za to niezawisłych od czegokolwiek. W sądach zamiast prawa rządzą wewnętrzne układy i korupcja, o jakiej w PRL-u trudno było pomarzyć. Sama konstrukcja systemu funkcjonowania sądów jest patologiczna. Nic nie daje nawet to, że wśród potencjalnych sędziów są osoby mądre, inteligentne i uczciwe.  Amerykański psycholog prof. Zimbardo wyjaśnia, że gdy nawet zdrowego ogórka wsadzimy do beczki z octem, to on także musi skisnąć.

 

Dzisiejsze sądy powstały po 1945 roku. Nie dość, że wojna zdziesiątkowała polską inteligencję, to dodatkowo władza komunistyczna tworzyła PRL-owskie sądy w oparciu na miernych, ale za to dyspozycyjnych osobach, które swój nagły awans społeczny zawdzięczały tylko i wyłącznie partii komunistycznej. Ostatnią osobą możliwą w komunistycznym sądzie był mądry i faktycznie niezawisły sędzia. W PRL-u powstał „samorząd” sędziowski (i inne – skoligacone samorządy prawnicze) i w ten sposób dzisiaj mamy „grupę społeczną strzegąca swej tradycyjnej odrębności, pozycji społecznej, praw i przywilejów, opartą na dziedzicznej przynależności członków, tworząca hierarchiczną strukturę społeczną” – czyli kastę sędziowską. Typowy dzisiejszy sędzia to BMW. Bierny, Mierny ale Wierny.

 

Po transformacji w 1989 roku – do dzisiaj nic realnie nie zmieniło się w sądach. Obecnie tylko wysokość łapówek w sądach uległa zmianie. Fatalną była ta „gruba kreska” Mazowieckiego. Nadal sądzą i rządzą starzy komunistyczni sędziowie i ich pociotki. Niestety inteligencja ludzka jest cechą dziedziczną i stąd od 15 lat spotykam się tak rażącymi przykładami głupoty pisanej „w  imieniu RP”, że aż trudno w to uwierzyć. Korporacja sędziowska skutecznie broni się przed jakakolwiek możliwością kontroli swojej pracy. Realna kontrola jest fikcją, bo kolejną instancją jest kolega lub koleżanka sędziego, sędziów równie „mądrych” i zawisłych, co pierwszy sędzia.  Bardzo dosadnie opisała karierę sędziowską, a także wagę pochodzenia z kasty prawniczej i przebieg studiów prawniczych koleżanka Hanny Gronkiewicz – Waltz  czyli  I prezes SN Małgorzata Gersdorf w wywiadzie z 6.8.2014 w „Rzeczpospolitej”.  Ten świetny wywiad jest dostępny na stronie www.rp.pl. p.t. „Byłam trochę Kujonką”. Tak samo, jak studentce Gersdorf „wystarczało uczyć się 2 miesiące w roku, resztę można było przeznaczyć na zabawę”, tak samo „uczą się” prawa inne dzieci z kasty prawniczej.  „Kucie” to bezmyślne zapamiętywanie materiału, który zapomina się na drugi dzień po egzaminie. Niestety sędzia musi rozumieć prawo, a do tego potrzeba o wiele więcej czasu intensywnej nauki, niż

 

2 miesiące x 5 lat = 10 miesięcy „kucia”. Dodam, że na egzaminach sędziowskich przyszli sędziowie tak samo się nadal ściągają korzystając z gotowców, jak na studiach. Więc dlaczego tacy sędziowie mieliby inaczej pracować? Oznacza to w praktyce realnie 2 miesiące „pracy” w całym roku czyli przepisywania gotowców metodą kopiuj/wklej w uzasadnieniach swoich mądrych i niezawisłych wyroków.

 

Dlatego sędzia Gersdorf, o właściwym „pochodzeniu i poglądach” byłaby idealnym kontrolerem administracyjnym dla reszty sędziowskiej kasty. Stąd żądanie kongresu sędziów, aby tę resztkę kontroli administracyjnej ich „pracy” wyjąć spod tej minimalnej obecnie kontroli MS.  A Minister Sprawiedliwości najlepiej, to powinien być tylko milczącym księgowym i wypłacać bardzo wysokie pensje sędziowskie, za te faktyczne 2 miesiące ich dziadowskiej pracy w roku.

 

Autorami dzisiejszego prawa są doświadczeni komunistyczni prawnicy, równie uczciwi, co dzisiejsi sędziowie. Dla przykładu – obecne prawo i procedurę karną tworzył zespół prawników z UJ, pod kierunkiem prof. Andrzeja Z.  Ten dzisiejszy patriota i katolik, jak i inni prominentni profesorowie prawa był asystentem bezwzględnego komunisty prof. Buchały, który dbał o właściwy dobór swoich PRL-owskich kadr prawniczych. Gdy prof. Z. był Rzecznikiem Praw Obywatelskich, to deklarował, że „dopilnuje, abym został przykładnie ukarany”, bo nadal był prof. UJ. I zostałem „przykładnie ukarany”. Na początku uniemożliwieniem mi na jakąkolwiek realną obronę w sądzie. Taki to był rzecznik obywateli.

 

Dzisiejsze kodeksy są plagiatem np. niemieckich kodeksów.  Z jedną zasadniczą różnicą. W niemieckich kodeksach jest zapisane co robi sędzia. W polskich kodeksach dodano jedno słowo „może”.  W efekcie polskie sądy mogą wszystko i nie muszą nic!  Gdy do tego dodamy wykładnię słowa „niezawisły” rozumianą, jako przyzwolenie na całkowitą dowolność swoich wyroków w korupcyjnym i kastowym systemie sądowym – to otrzymujemy państwo bezprawia, z którego normalni ludzie mogą już tylko wyemigrować do normalnych krajów, aby bezpiecznie i spokojnie żyć.

Faktycznie nie ma różnych korporacji sędziów, prokuratorów, adwokatów czy komorników. Jest tylko jedna wielka i skoligacona ze sobą rodzinnie lub majątkowo korporacja prawników. A dokładniej zamknięta kasta prawnicza.

 

Jak wygląda w praktyce sędziowska niezawisłość? Opowiem o przykładzie, który znam, niestety najlepiej. Po notarialnym kupieniu w 1989 roku praw do powiększenia własnego małego mieszkania w moim rodzinnym domu i po uzyskaniu wszystkich pozwoleń administracyjnych w okresie 3 letnich miesięcy 1990 roku rozbudowałem je do ok. 150 m2. Żadne z istniejących uprzednio mieszkań nie uległo jakiejkolwiek zmianie. W 1994 roku, 4 lata po rozbudowie inne  z mieszkanie w domu kupił od mojej kuzynki 30 letni roszczeniowy filozof z UJ, który stwierdził, że „ma prawo do mojego mieszkania”. Po 4 latach horroru jak z filmu „Sami swoi” w lutym 1998 roku złożyłem pozew do sądu w Krakowie o wpisanie do ks. wieczystych faktu powiększenia metrażu mojego mieszkania, dołączając komplet dokumentów. Do dzisiaj, 18 lat trwa proces o stwierdzenie, że moje mieszkanie jest moje! A przypominam, rozbudowa trwała 3 miesiące!  Dysfunkcjonalność sądu uskrzydliła mojego sąsiada z piekła rodem. W dniu 27 wrześniu 2001 sędzia Hanna B. wydała skandaliczny wyrok, który bezpośrednio wywołał tragedię i śmierci 2 osób. Ja trafiłem do więzienia, a sędzia Hanna B. awansowała do Sądu Apelacyjnego w Krakowie. Ten wyrok i absurdalny – trwający kilkanaście lat proces, kosztujący życie kilku ludzi, ruinę 2 rodzin, został dopiero właściwie oceniony przez wyrok  Sądu Najwyższego  (Izba Cywilna) w dniu 27.08.2015, III CSK 383/14. I oczywiście żaden z tych licznych krakowskich sędziów prowadzących te skandaliczne postępowania nie poniesie konsekwencji swojego partactwa i głupoty (ew. korupcji).

 

 

 

Natomiast w moim postępowaniu karnym przez 9 lat trwania procesu sędziowie nie dopuścili ani jednego świadka lub dowodu, o które stale wnosiłem. Za każdym razem administracyjnie dobierano mi dyspozycyjnego sędziego, chociaż domagałem się losowania składu. Pierwszego doświadczonego sędziego okręgowego przewodniczący wydziału sędzia Kieta tak po prosty zmienił na sędziego rejonowego Wojciecha M., z tego samego sądu, gdzie sędzią była także moja żona! Ten sędzia znany był w sądzie mojej żony z tego, że uniemożliwia jakąkolwiek obronę, a wyroki wydaje maksymalnie wysokie, czyli odwrotnie do swojej inteligencji. Moje stałe wnioski o wyłączenie znajomego mi oszołoma zawsze odrzucano. Kolejnych sędziów miałem z sądu, gdzie pracowała i nadal pracuje sędzia Hanna B. (dzisiaj Hanna N. de P.), czyli sędziów z SA w Krakowie. Zostałem skazany na maksymalną karę, chociaż w merytorycznie analogicznym przypadku Sąd Apelacyjny w Katowicach w dniu 01.12.2000, II AKa 295/00 odstąpił od ukarania sprawcy zastrzelenia 2 osób. To jest dopiero niezawisłość od czegokolwiek. Dla zainteresowanych polecam niedopuszczone w sądzie materiały na stronie  www.andrzejkursa.pl .

 

Jak można wysprzątać tę prawniczą Stajnię Augiasza? Nie da się cofnąć czasu do 1998 roku i zlustrować komunistycznych sędziów. Dzisiaj należy w pierwszej kolejności wprowadzić realną kontrolę sędziów oraz ich nominacji poza zamkniętą korporację prawniczą. John Emerich Acton przestrzegał, że władza demoralizuje, a władza absolutna demoralizuje absolutnie. Fryderyk Nietzsche zauważył, iż „władza przede wszystkim czyni głupim”. Na pewno sami sędziowie oraz prawnicy pochodzący z kasty sędziowskiej nie zmienią korzystnego, ale dla siebie prawa. Aby do sądów trafiali mądrzy, uczciwi i dobrze wykształceni sędziowie trzeba wprowadzić maksymalnie transparentne zasady powoływania na stanowiska oraz awansów. Postępowania jawne – czyli większość z dzisiejszych procesów musi zostać  udostępniona publicznie – np. w Internecie, najlepiej na żywo, jak transmisje z obrad sejmu. Nic tak nie zmobilizuje sędziego do uczciwego prowadzenia sprawy, jak świadomość, że każdy zainteresowany może śledzić przebieg sprawy i ją sobie nawet nagrać. Wtedy ograniczy się nagminne w sądach fałszowanie protokołów z rozpraw.  Musi istnieć realna możliwość usunięcia z urzędu głupiego lub nieuczciwego sędziego. Dzisiejsze sądy korporacyjne to fikcja.  Podobno nikt nie może być sędzią we własnej sprawie. Ale sama korporacja sędziowska – to już może się „sama” osądzać.

 

Czytałem w ubiegłorocznym „Der Spiegel” wywiad z arabskim księciem. On dziwił się organizacji wynagrodzenia lekarzy w Europie, bo lekarzom finansowo opłacało się, aby ludzie chorowali. Wtedy zarabiają, gdy ludzie chorują.  Ten książę opowiadał, że on opłaca wysoko swoich lekarzy, za to, że jest zdrowy.  A gdy zaczyna chorować, to wstrzymuje lekarzom pensję. Wtedy lekarze stają na głowie, aby on jak najszybciej wyzdrowiał. Nic tak nie poprawia morale jak groźba utraty zarobków.

Dlatego bardzo słuszna jest możliwość ograniczania bardzo wysokich pensji sędziom – partaczom.  Nikt nie płaci murarzowi partaczowi za to, że jego tatuś i korporacja zrobiła synka murarzem. Tylko, że dla sędziego, zarabiającego co miesiąc kilkanaście tysięcy złotych netto groźba utraty 1 tys. zł to żadne zagrożenie.  I tak sędzia partacz, otrzymujący nawet minimalną pensję krajową za udawanie, że pracuje, to i tak byłoby aż za dużo. Inną kwestią są ograniczenia w pensji przy poziomie dzisiejszych łapówek w sądownictwie. Jak wiadomo, dzisiaj zamiast koniaku z Pewex-u sędziowie i prokuratorzy biorą kwoty od kilkudziesięciu tys. zł, do ponad milionowych kwot. Oczywiście większość sędziów nie weźmie czegokolwiek od obcej osoby.  Łapówki przekazują adwokaci i nie ma śladu po kasie.

 

Dlatego powinno się zweryfikować dochody sędziów z ostatnich np. 5 lat i porównać z ich faktycznym stanem majątkowym oraz z ich zeznaniami podatkowymi. Człowiek uczciwy nie musi się niczego obawiać, a z deklaracji środowisk prawniczych podobno korupcja, to znikomy margines.  Więc tylko ta znikoma liczba sędziów będzie protestować. Takiej „lustracji” majątkowej nikt uczciwy nie musi cię przecież obawiać.  Immunitet sędziowski oraz prokuratorski to także niezrozumiały relikt PRL-u.

 

Takiego immunitetu człowiek uczciwy nie potrzebuje. Natomiast gwarancja bezkarności (czyli zasadniczy sens immunitetu) tylko zachęca do łamania prawa.  Dlaczego pijany sędzia kierowca, czy sędzia łapówkarz nie może być traktowany, jak każdy inny – równy wobec prawa człowiek? Jakoś tutaj na kongresie sędziów nikt nie płakał o łamaniu  art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w przypadku kasty sędziowskiej?

 

Poza materialną korupcją istnieje jeszcze większa korupcja w sądach polegająca na załatwianiu spraw na zasadzie znajomości. Jest to analogiczne przestępstwo łapówkarstwa, które w tym przypadku polega na przyjmowaniu korzyści osobistej, co precyzuje art. 228. § 3 kk (zagrożone karą do 10 lat więzienia).  Ten proceder kwitnie, bo jest w praktyce całkowicie bezkarny.

 

„Załatwianie” korzystnego wyroku dla „życzliwego” profesora prawa, który później „życzliwie” potraktuje na egzaminach nieinteligentne dziecko sędziego, „życzliwość” dla adwokata, który później pomoże w aplikacji adwokackiej siostrzenicy sędzi, to jest zwykłe łapówkarstwo.  Najgorsza jest jednak  korupcja wewnętrzna w sądach. Kilku decydentów (prezesi, członkowie kilkuosobowego kolegium sądu – decydującego o nominacjach i awansach, elita sędziowska – np. sądy apelacyjne, czy też prominentni adwokaci) są w stanie załatwić wszystko. Od dobrania dyspozycyjnego sędziego do danej sprawy, aż po „życzliwy” wyrok.

Ten patologiczny system chroni pochodząca z PRL-u przeklęta strategia samorządności w korporacjach prawniczych. Krajowa Rada Sądownicza dba wyłącznie o interesy kasty. Tak samo, jak Kolegium Sądu lub Zgromadzenie Sędziów. One tylko dbają, aby nominacje dostały osoby pasujące do kasty sędziowskiej, wyznającej jej niepisane korupcyjne reguły. Człowiek uczciwy, niezależny, mądry i spoza układu sędziowskiego nie zrobi w dzisiejszym sądzie kariery.

 

Na ostatnim kongresie, mój znajomy z czasów wolności sędzia z KRS-u Waldemar Żurek oburzał się „arbitralną odmową Prezydenta zrealizowania nominacji sędziowskiej” osób, które wskazała sędziowska elita korporacyjna. Szkoda tylko, że Waldek jakoś nie oburzał się w telewizji, gdy oceniał pracę krakowskiego sądu w moim przypadku (TVP.pl  „Sprawa dla reportera” 22.4.2010), np. arbitralnego nie dopuszczenia chociaż 1 świadka lub 1 dowodu obrony w trwającym 9 lat „procesie” karnym lub trwającym do dzisiaj 19 letnim „procesie” o stwierdzenie, że moje mieszkanie jest moje, chociaż normalny sędzia mógł to rozstrzygnąć z samych dokumentów i znajomości art. 3 ustawy o własności lokali na jednym posiedzeniu! Niestety kiepski (lub sprzedajny) sędzia potrafi tylko przeciągać prostą sprawę w nieskończoność. Po kilku latach awansuje, a starą sprawę pod nową sygnaturą dostanie inny specjalista i tak dalej.  Stąd tyle „pracy” w polskich sądach.

 

W przypadku korupcji sędziów lub prokuratorów kara powinna być tak wysoka i postępowania w tych sprawach powinny być skuteczne, aby faktycznie zacząć likwidować to niszczące polską Temidę łapówkarstwo. Uważam, że w przypadku udowodnienia sędziemu łapówkarstwa, powinien on odpowiadać z zagrożeniem od 8 lat do 25 lat bezwzględnego więzienia. Śledztwa dotyczące korupcji  w sądownictwie powinny mieć absolutny priorytet, bez możliwości ich blokowania przez kolegów z kasty, jak to jest dzisiaj. Powinien powstać odrębny artykuł w kodeksie karnym i to w rozdziale XVII „Przestępstwa przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej”. Nic tak nie niszczy państwa, jak zawiśli lub sprzedajni sędziowie.  Inaczej nigdy nic nie poprawi polskiej zdegenerowanej Temidy.

 

Dzisiaj wynagrodzenia sędziów są nieproporcjonalnie wysokie, a ich przywileje są niespotykane w innych grupach zawodowych. Za to efekt ich pracy jest żałosny. Sądy dzisiaj to najgorzej funkcjonująca instytucja w Polsce. Jeżeli ktoś chce pracować jako sędzia, to musi mieć świadomość, że on jest pracobiorcą, a państwo jest jego pracodawcą. A nie odwrotnie! Trzeba polską Temidę w końcu postawić na nogach, co powinno zostać przeprowadzone w 1990 roku.  Sądy są dla ludzi, a nie dla

 

wygody kasty prawniczej. Musi istnieć procedura zewnętrznej kontroli nad sądami i możliwość usunięcia sędziego partacza. Dla dobra tych ludzi, którzy jeszcze nie zdecydowali się na emigrację z kraju i normalne, spokojne, i bezpieczne życie w krajach gdzie prawo znaczy prawo, a sądy nie są chorą postkomunistyczną kastą.

 

 

  1. Na potwierdzenie opisanych powyżej faktów polecam rozmowę z sędzią Sądu Okręgowego w Warszawie Anetą Łazarską opublikowaną 15.9.2016 w „Rzeczpospolitej” (jest na stronie www.rp.pl) p.t. „Łatwiej wołać o surowe kary dla sędziów, niż rozwiązać ich problemy”, która wyjaśnia pojęcie „niezawisłości” oraz poziom intelektualny u polskich sędziów (sędzia nawet nie dostrzega tych głupot, które sama przekazuje do publikacji na całą Polskę).

 

– cytaty z tej rozmowy:

…  Sędzia A. Łazarska: „Sądy są bowiem bardzo silnie związane ze społecznością lokalną”.

… rp : Kolejna propozycja dotyczy zmian w postępowaniach dyscyplinarnych. Może minister ma rację, twierdząc, że sędziowie nie są zbyt obiektywni, jeśli chodzi o sądzenie swoich…

 

A.Ł.: „Taki jest rzeczywiście przekaz medialny. Może wynika z ogólnej atmosfery stworzonej wokół sędziów, nieustannego przekazu, że jesteśmy kastą, mamy przywileje itd. …

Pewnie zresztą łatwiej nawoływać, aby surowo karać sędziów, niż skupić się na kształtowaniu prawidłowych postaw i krzewieniu etyki sędziowskiej choćby poprzez ustawiczne szkolenia.”

 

rp : Rząd przesądził niedawno, że w katalogu kar dyscyplinarnych u sędziów pojawi się kara finansowa.

To dobry pomysł?

 

A.Ł.: „To kolejne populistyczne rozwiązanie. Łatwiej przecież karać finansowo za przewlekłość, niż rozwiązać problem referatów sędziów mających po 1000 spraw. Obawiam się wręcz, że jeżeli będziemy tę karę łączyć z przewlekłością postępowania, to negatywnie odbije się to na skuteczności skargi na przewlekłość.

Sądy, wiedząc, co grozi sędziom po orzeczeniu o przewlekłości, nie będą jej stwierdzać.”

 

—————————————————————————————————————————————

 

I wszystko jest jasne. Dla niezorientowanych w realiach sądowych wyjaśniam. Wśród sędziów faktycznie najatrakcyjniejsze są ich szkolenia. Są to świetne kilkudniowe wyjazdowe imprezy „integracyjne” w atrakcyjnych hotelach na koszt podatnika. Po takich imprezach wzrasta „bardzo silne związane ze społecznością lokalną (czytaj sędziowską)”. Dlatego największa korupcja w sądownictwie to wewnętrzne „załatwianie” wyroków. Oczywiście wpływ na wiedzę prawniczą po takich „szkoleniach” jest żaden, bo podczas fikcyjnych przedpołudniowych referatów społeczność lokalna zajęta jest odsypianiem nocnej imprezy i metabolizacją etanolu. Szkolenia te mają istotny związek, ale tylko z ilością rozwodów w środowisku sędziowskim.